Onderstaande tekst / artikel deelde ik op LinkedIn. Je kunt hier doorklikken naar het artikel op LinkedIn of onderstaand de tekst lezen.

REGELS, MEDIATION & JE EIGEN SH*T OPRUIMEN…

Regels

‘Een regel is een voorschrift of richtlijn die bepaalt hoe je je moet gedragen, wat wel en niet mag, om orde, veiligheid en welzijn te waarborgen, en kan variëren van een wettelijke bepaling tot een ongeschreven omgangsvorm.’

Deze definitie vond ik zo snel even online voor dit artikel en vind ik voor nu de lading wel dekken.

Onze huidige levens en vrijheden worden gekaderd door regels (wetgeving, religie, bedrijfsregels enzovoorts). Dit geldt voor jou en ook voor mij. In privé, maar uiteraard ook als professional. Zeker als advocaat zijn regels – en het interpreteren ervan – mijn primaire gereedschappen.

Ondanks dat regels in mijn (werkzame) leven een grote rol hebben, ben ik er niet per se fan van. Regels zijn in essentie vrijheid beperkend en ik zie vrijheid graag juist zo absoluut mogelijk. Toch vind ik net als jij dat het goed is dat er regels zijn. Paradoxaal genoeg maken regels vrijheid namelijk ook mogelijk. Zoals je weet begint en eindigt iemands vrijheid daar waar de vrijheid van de ander begint of eindigt. Maar als ik mag kiezen, kies ik voor zo min mogelijk regels. De regelbrij in onze samen-leving heeft ziekmakende vormen aangenomen en groeit onverminderd hard door. Hierdoor raken we het overzicht en de bedoeling steeds vaker kwijt…

Mediation

Het is logisch dat ik als mediator enthousiast ben over mediation. Uiteraard kent mediation ook kaders en regels, die je met elkaar afspreekt, maar minder regels die een rigide, standaard oplossing voor de betreffende situatie opleggen.

De regels voor een oplossing in mediation zijn flexibeler en kunnen vrijer worden onderzocht. Ik denk dat dit de reden is waardoor in mediation vaker en betere oplossingen worden gevonden. Omdat de regels hier niet worden opgelegd, maar omdat partijen ervoor kiezen, vanuit autonomie en zelfredzaamheid.

De keuzes, de vrijwilligheid en de verantwoordelijkheid die partijen in mediation nemen zijn elementen die ik zo enorm toejuich. Dát vrijwillig aan de ‘mediationtafel’ verschijnen en de verantwoordelijkheid nemen om met elkaar over elkaars “regels” te praten is enorm helpend. Proberen elkaar te horen en te begrijpen en vanuit daar met elkaar eigen nieuwe regels (afspraken) te maken is pure oplossings-/creatiekracht.

Zo’n proces met elkaar aangaan gaat voor mij over samen-leven. Dit gaat voor mij over individueel én samen écht verantwoordelijkheid nemen voor wat er is. Voor de regels van jezelf, de regels van de ander en hoe regels gezamenlijk gevormd en gedragen kunnen worden. En dat vind ik dus supermooi van de deelnemers aan mijn mediations: ze hebben het lef en tonen de commitment om hun eigen shit aan te kijken en op te ruimen. Ze wenden hun intelligentie en creativiteit aan om iets beters tot stand te brengen.

Je eigen shit opruimen

Zware, kritische en enigszins belerende woorden, hoor ik je denken. Mag het niet even wat positiever hier op LinkedIn? Zeker wel! Wat ik hier schrijf heeft als positief doel om mijn waardering uit te spreken voor mediation en dan vooral voor de mensen die de volwassenheid, durf en inzet hebben om in mediation het gesprek met elkaar te voeren.

Ik zal deze tekst afsluiten met een ervaring van deze week. Het leest als klein zeer. Als een verwaarloosbare persoonlijke ergernis, die in het niets valt bij de grote(re) wereldproblematieken. Maar het was wel deze ervaring die aanleiding gaf voor dit artikel. Ik zal het vertellen, zodat je de context van dit artikel beter begrijpt.

Deze situatie gaat voor mij namelijk over regels, over zelf weer gaan nadenken en verantwoordelijkheid nemen. En over hoe je weer écht je eigen shit kunt opruimen.

Misschien heb je er wat aan?

Komt ie…

Afgelopen week begon ik mijn vrijdag om 8:00 uur met een wandeling op het strand in Noordwijk. Even mijn kop leeg, fris en klaar maken voor een energieke werkdag.

Het leek alsof er nog geen menselijke activiteit op het strand was geweest. Ik voelde me alleen en één met de natuur en ik was blij dat het grauwe, winterse weer een grijze sluier over de wanstaltige windmolens had getrokken, zodat die (horizon)vervuilende ergernissen me bespaard bleven.

Na een half uur in stilte te hebben gelopen bleek dat er toch eerder een mens met zijn of haar hond was geweest. Maar deze mens bleek juist niet helemaal één met de natuur te zijn geweest, maar gevangen te zitten in menselijke regeltjes.

Deze persoon met hond had keurig volgens de regeltjes plastic zakjes meegenomen om een eventuele grote boodschap van zijn/haar blije viervoeter op te kunnen ruimen. Super goed, want zoals hiervoor gezegd: ik ben voorstander dat mensen verantwoordelijkheid pakken om hun eigen shit op te ruimen. So far so good…

Maar nadat de regel ‘poep opruimen met een plastic zakje’ door deze regel-minnende persoon was uitgevoerd, wist hij of zij het blijkbaar even niet meer. De inhoud van en de gedachte achter de regel hielden daar blijkbaar op. Toen moest er zelf nagedacht worden en liep deze persoon vast. Hij/zij besloot toen om de in plastic verpakte drol gewoon bij de vloedlijn te plaatsen, als een soort cadeautje voor de natuur…

Dus hij/zij koos ervoor om nu én de drol én een plastic zakje op het strand achter te laten. de vervuiling daarmee te verdubbelen of misschien wel juist vervuiling te veroorzaken die er met alleen een drol niet/minder was geweest.

Als jij vaker in de natuur bent zal dit gedrag je ongetwijfeld ook al eens zijn opgevallen. Zakjes poep op paaltjes, hangend aan takken, in het water enzovoorts. Ik heb al vele “oplossingen” voorbij zien komen.

Het pijnlijke hieraan vind ik dat hij/zij mogelijk dacht hiermee het goede te doen en zich keurig aan de regels te hebben gehouden. Hij/zij is mogelijk met een deugend gevoel de dag begonnen, klaar om zich aan de rest van de maatschappelijke regeltjes te onderwerpen en daarmee een waardevolle bijdrage aan de samen-leving te geven…Een andere logica kan ik hierachter niet bedenken. Hij/zij had het dan toch beter zonder zakje kunnen laten liggen? Of was het hem/haar om de beleving van het vullen van het zakje gegaan? Allemaal vragen.

Zelf nadenken

Ik deel dit voorbeeld niet om negatief te zijn of om mezelf qua moraal, intellect of anderszins boven deze verstrooide strandganger te plaatsen. Het kan natuurlijk gebeuren dat je je zakje poep per ongeluk op het strand vergeet of laat vallen… Ook roep ik niet op om deze schijtregels te negeren of te overtreden. Ik zou niet durven.

Ik wil hiermee attenderen op zo’n moment dat iedereen weleens heeft. Zo’n moment dat je je opeens afvraagt waarom je iets doet zoals je het altijd doet. Je herkent dit wel. Opeens mis je de logica uit je eigen gedragingen en gewoontes. Ik deel dit artikel om je extra alert te maken als zo’n moment zich voordoet. Sta daar dan eens wat langer bij stil. Analyseer eens wat je doet, welke regel je uitvoert en of dit (nog) wel passend is.

Dus bijvoorbeeld aan de meneer of mevrouw met het poepzakje: welke regel ben je hier op de vroege ochtend op een verlaten strand k(l)akkeloos aan het opvolgen? Sta daar eens even bij stil. Wat is de bedoeling van het opruimen van de poep van je hond op het strand? Welk doel streef je na door dit natuurlijke restafval van je hond eerst in plastic te verpakken en dan verpakt achter te laten in de natuur? Gun jezelf even een moment van zelf nadenken. Zelf even de regel interpreteren. Zodat je even kunt afwegen wat de situatie nodig heeft en of de regel (nog) kloppend is met wat je normaliter zou doen.

Steeds vaker valt mij op dat mensen zich door de regels en – belangrijker – de regelgevers van hun autonomie, hun zelfredzaamheid, hun eigen denkvermogens en eigen gevoelens laten bestelen. Dit hoeft echt niet! Je hebt keuzes en echt meer zelf in de hand (soms letterlijk als een plastic zakje met een grote ochtendboodschap).

Ik sluit dus af met een positieve aanmoediging. Althans: ik hoop dat dit als een positieve aanmoediging wordt gelezen. Een aanmoediging om “de regels” weer eens echt zelf te gaan interpreteren en zelf toe te passen op een manier die helpend is. Helpend voor jezelf én voor anderen, waardoor ons samen-leven waardevoller wordt en niet ingewikkelder.

Jelle Splinter

SPLNTR advocatuur en mediation

  • advocaat
  • MfN-register mediator
  • (conflict)coach