Op mijn LinkedIn-profiel plaatste ik een paar berichten betreffende de sprong voorwaarts die ik met SPLNTR ga maken. Ik deel de teksten hier:

De kunst die ik verzamel loopt mee met mijn verhaal; kunst die het persoonlijke en professionele pad dat ik bewandel illustreert, verlicht en kleurt. Dit kunstwerk heb ik recent mogen aankopen van Eva Veldhoen. Het past voor mij bij het punt waar ik sta in mijn carrière en “toevallig” heeft ook het carrièrepad van Eva enkele treffende raakvlakken. De titel van het werk is: ‘I feel like I need something bigger from life – UNFOLDING FUTURE’. Het beeld: een papieren vliegtuigje (gevouwen door de zoon van Eva en door haar gefotografeerd).

Voor mij vormt het witte vliegtuigje op de donkere achtergrond een geabstraheerd beeld van een bef op een toga… Mijn associatie met dit beeld, samen met de titel, het verhaal van Eva en het moment dat het op mijn pad kwam, passen perfect bij het punt waar ik sta in mijn (professionele) leven en bij de sprong voorwaarts die ik met SPLNTR ga nemen…

Meer van:

• figuratie naar abstractie.
• volgen naar creëren.
• weten naar niet weten.
• het hoofd naar én het hart.
• vasthouden naar loslaten…

Een paar jaar geleden schreef ik de volgende zin in mijn notities:

When there is more matter, the more less matters…

Dat voel ik nog steeds zo. En matter mag hierin ruim worden gelezen.

Generaliserend: we zijn geconditioneerd op meer.

  • meer diploma’s;
  • meer titels;
  • meer bezit;
  • meer aanzien;
  • meer weten;
  • meer…

Meer-meer-meer. Eddie Vedder zingt het pakkend in zijn song ‘Society’:

‘(…) We have a greed, with which we have agreed. You think you have to want more than you need. Until you have it all, you won’t be free’.

Zelf ben ik de afgelopen jaren steeds meer tot de conclusie gekomen, dat meer me vaak juist minder brengt. Meer leidt tot minder ruimte. Iets en niets zijn communicerende vaten en het niets is dus vooral óók iets dat aandacht verdient (ingewikkelde zin, maar je begrijpt het vast wel).

Ook de kaders die ik binnen mijn carrière met overtuiging, inzet en passie heb gebouwd en ingevuld, zijn me hier en daar te klein, te vol en te benauwd geworden.

Dus met ‘niet meer, maar minder’ in gedachten, dien ik voor mijn persoonlijke en professionele groei niet wéér iets toe te voegen, maar iets weg te halen, zodat er meer ruimte ontstaat.

Daar gaat ‘de sprong’ in mijn vorige artikel op LinkedIn over. Een sprong om een warm, veilig nest te verlaten; voor iets anders, voor iets groters. Een moment om iets los te laten voor iets dat harder schreeuwt dan mijn verstand misschien zou willen. Van (denken te) weten naar minder (willen) weten…

Het nest dat ik ga verlaten…

Per 1 januari 2027 stop ik na ruim twintig jaar als advocaat.

Niet omdat ik mijn juridische dienstverlening stop en mijn bak aan kennis en ervaring overboord gooi.

Wel omdat de titel advocaat me inmiddels meer definieert dan ik wil.

  • ik blijf jurist;
  • ik blijf mediator;
  • ik blijf conflictcoach;
  • ik blijf knallen met SPLNTR en C-U-BE;
  • ik blijf stimuleren om meer ‘conflict-bewust’ te worden;
  • ik blijf informeren, adviseren en faciliteren in conflict;
  • ik blijf denken én voelen;
  • ik blijf nieuwsgierig;
  • ik blijf creëren;
  • ik blijf…

Ik heb dit besluit genomen omdat ik mijn cliënten nog vrijer en breder bewust wil maken en kunnen bijstaan in conflict. Dus niet primair langs de zuiver juridische weg. Mijn dienstverlening in conflict heeft de afgelopen jaren een meer holistische aanpak gekregen en daar past dit besluit goed bij.

Mijn praktijken blijven dus, maar zullen meer de nadruk krijgen op mediation, (juridische) gespreksbegeleiding (óók pre-conflict!) en conflictcoaching.

De toga en de bef

De toga en de bef heb ik twintig jaar met verve gedragen. En wat ben ik trots en dankbaar wat de advocatuur me heeft gebracht, tot waar ik nu ben.

Sommige dingen hoef je niet te blijven dragen (letterlijk en figuurlijk) om ze te kunnen waarderen en te kunnen zien wat het voor je heeft gedaan.

Denk aan het oude t-shirt van je favoriete rockband uit de jaren ’80 of ‘90. Je kunt dat blijven koesteren, erin slapen, dragen op een lazy Sunday of inlijsten als je wilt. Maar je draagt het niet meer naar die belangrijke vergadering op maandagochtend. Zo is het ook met mijn toga en bef, al zal ik die op een lazy Sunday ook niet meer aandoen, en er ook niet in slapen :-).

Het geweldige kunstwerk van Eva Veldhoen heeft de titel: ‘I feel like I need something bigger from life’ – UNFOLDING FUTURE. Met dit kunstwerk hangen de toga en bef in de voor mij geabstraheerde vorm nu wel ingelijst in mijn kantoor en geven ze me de inspiratie en vrijheid voor mijn unfolding future.

SPLNTR is here to stay…

and definitely ready to fly!

Wordt vervolgd…